من و سایه ام

۱۳۹۰ تیر ۲۴, جمعه

شیشه از درد خرد شد وقتی
زندانی و ملاقاتی بجای لبهای گرم همدیگر
تن سرد او را بوسیدند

به سرنوشت بگویید:
اسباب بازی هایت بی‌جان نیستند
آدمند، می شکنند، آرامتر

آمدیم
نبودید
شکست

به عمو زنجیرباف بگویید
زنجیر مرا نبافد
من از صدای زنجیر بیزارم

او
گلوله ای که شلیک شد
من
پرنده ای که نپرید

به ابرها بگوئید
گاهی باران، تن ِ زخمی ِ خاک را نوازش نمی کند
فقط زخم هایش را عمیق تر می کند

با من بمان
آن‌ها که رفتن شان را طاقت آوردم
تو نبودند

غم انگیزتر از خانه های بدون پنجره
پنجره هایی هستند که رو به دیوار باز می شوند

به ویرانه بودنم نگاه نکن
شاید گنجی درین ویرانه پنهان باشد

زندگی مثل بوسه است
برای لذت بردن از آن باید مکـث کرد