من و سایه ام

۱۳۹۰ اسفند ۱۱, پنجشنبه

پرنده های مهاجر
تفنگ شکارچی را به دامش ترجیح می دهند
قفس در فصل مهاجرت
قفس نیست، آتش است

زندگی یک دو امدادی است
تنهایی، مرا به تو می رساند
«بی تو بودن» مرا به آخر خط

غبار به تکه گچ گفت:
« برای رقص شادمانه در نور باید مرد »

جسد را رها کنید
درد را تشریح کنید
آن مرد را دردی بدون شرح کشت

تنهایی
نجوای عاشقانه ای است
در گوش معشوقی که
نیست

باد رفت
آسیاب با خاطره باد چرخید

به وصال نمی رسی پرنده
انگشت، ماشه را زود پیدا می کند
تو، جفتت را دیر

سهم شاخه از نشستن و برخاستن پرنده
لرزیدن بود و دیگر هیچ

با لبخند برای ساحل دست تکان می دهد
قایق کهنه ای که برای غرق شدن به دریا می رود

نه امیدی به گلّه گوسفندها
نه هراسی از گلّه گرگ ها
از یار گِله می کند چوپان تنها