من و سایه ام

۱۳۹۲ دی ۷, شنبه

حکایت گنجشک و خرده نان و چرخ های تریلی است
نه خونی نه پری
پرواز کرد دلبرکم!
نگاه نکن

آرام بگیر پرنده
کرم همیشه هست
آرامش نه

زیاده عرضی هست
زبان یاری نمی کند

نسل انگشت های اشاره منقرض شده است
انگشت ها همه اتهامند
دردهای لاعلاج
به کوری چشم هرچه انگشت
دوست تان دارم

آدم های سمباده ای
براده های تیز
بوسه های خونین

این همه سخنور و من گنگ
این همه پهلوان و من نحیف
این همه دارا و من ندار
چه کرده ای با دل بیچاره
که لحظه ای امید از تو نمی برد؟

غبار،
ناله جانسوز زمین است
از درد فرسوده شدن

آدم آنقدر عادت می کنه که یادش میره عادت کرده

تولدی در کار نبود
دنیا بر من حادث شد
مثل نوری که به تاریکی پرتاب شود
نزن قابله
خوابم را آشفته نکن
نمی بینی خواب خورشید می بینم؟

شنا می آموخت
برای غرق شدن
مردی که ساحلش گم شده بود