من و سایه ام

۱۳۹۲ دی ۱۳, جمعه

آب می نوشد
با لذت
قایق سوراخ

پرتابم کرده ای به جهانی که همه در جستجوی خوشبختی هستند
تا معنایم را پیدا کنم ؟
اینقدر بی رحمی؟

حکایت گنجشک و خرده نان و چرخ های تریلی است
نه خونی نه پری
پرواز کرد دلبرکم!
نگاه نکن

آرام بگیر پرنده
کرم همیشه هست
آرامش نه

زیاده عرضی هست
زبان یاری نمی کند

نسل انگشت های اشاره منقرض شده است
انگشت ها همه اتهامند
دردهای لاعلاج
به کوری چشم هرچه انگشت
دوست تان دارم

آدم های سمباده ای
براده های تیز
بوسه های خونین

این همه سخنور و من گنگ
این همه پهلوان و من نحیف
این همه دارا و من ندار
چه کرده ای با دل بیچاره
که لحظه ای امید از تو نمی برد؟

غبار،
ناله جانسوز زمین است
از درد فرسوده شدن

آدم آنقدر عادت می کنه که یادش میره عادت کرده