من و سایه ام

۱۳۹۰ آذر ۲۹, سه‌شنبه

مهم نیست تو زخم زدی یا مرهم گذاشتی
من این زخم را به یاد تو دوست دارم

هزار زمستان در من است
ردپایت را کجای زمستان دلم بگذارم ؟
درختی که هفت بار خواب رفتنت را ببیند، می خشکد
عمو نوروز حریف این همه زمستان نمی شوی، نیا

مثل جوجه سقوط کرده از آشیانه
مثل نوزاد رها شده در بیابان
عاشق، غریبانه بی دفاع است

پرنده ای که آتش می زنی، ققنوس نیست
از خاکستر مرغ عشق، اندوه بی پایان زاده می شود

من سایه داشتم، او میوه
انتخاب برای هیزم شکن آسان بود

آتش انتقامت از بیرون می سوزاند
و آتش مهرت از درون
این هیزم از گریه خیس است
ببخش اگر با دود می سوزد

من آهم
تو ماه
دستم به تو نمی رسد

من پیامبرم
معجزه ام، متروک شدن
به هر که ترکم کرد، تکه ای از قلبم بخشیدم
من پیامبرم
معجزه ام، قلب تکه تکه ای که تا ابد درد می کند

من، پرنده ای شکسته بال
تو، آشیانه ای که با پرواز از من می گریزد

درخت به خواب خوش فرو می رود
برگ ها زیر پا له می شوند
بی وفائی، ریشه دارترین رسم دنیاست