من و سایه ام

۱۳۹۰ بهمن ۱۰, دوشنبه

تنهایی
نجوای عاشقانه ای است
در گوش معشوقی که
نیست

باد رفت
آسیاب با خاطره باد چرخید

به وصال نمی رسی پرنده
انگشت، ماشه را زود پیدا می کند
تو، جفتت را دیر

سهم شاخه از نشستن و برخاستن پرنده
لرزیدن بود و دیگر هیچ

با لبخند برای ساحل دست تکان می دهد
قایق کهنه ای که برای غرق شدن به دریا می رود

نه امیدی به گلّه گوسفندها
نه هراسی از گلّه گرگ ها
از یار گِله می کند چوپان تنها

«هر چیز قشنگی بازیچه نیست»
این جمله را پروانه ای گفت که
بالهایش در دست بازیگوش کودک جامانده بود

غمگینم مثل کسی که
پرنده زخمی را درمان کرد
و رفتنش را به تماشا نشست

مهم نیست تو زخم زدی یا مرهم گذاشتی
من این زخم را به یاد تو دوست دارم

هزار زمستان در من است
ردپایت را کجای زمستان دلم بگذارم ؟
درختی که هفت بار خواب رفتنت را ببیند، می خشکد
عمو نوروز حریف این همه زمستان نمی شوی، نیا