من و سایه ام

۱۳۹۲ مرداد ۱۲, شنبه

این همه سخنور و من گنگ
این همه پهلوان و من نحیف
این همه دارا و من ندار
چه کرده ای با دل بیچاره
که لحظه ای امید از تو نمی برد؟

غبار،
ناله جانسوز زمین است
از درد فرسوده شدن

آدم آنقدر عادت می کنه که یادش میره عادت کرده

تولدی در کار نبود
دنیا بر من حادث شد
مثل نوری که به تاریکی پرتاب شود
نزن قابله
خوابم را آشفته نکن
نمی بینی خواب خورشید می بینم؟

شنا می آموخت
برای غرق شدن
مردی که ساحلش گم شده بود

بیچاره نیمکت شکسته
به یاد بچه ها
زخم های یادگاری رو تنش را مرور می کند

شاد یا غمگین؟
قایق سوراخدر بیابان تفته
غرق نشد
ولی آب را هم ندید

باد سرد حامل پیامی است
مرد و قبیله خاطراتش
کوچ سختی در پیش دارند
از میان مه بی کرانه بی دوام
به جایی چنان دور
که از فرط دوری ثبات داشته باشد

فقط سه روز عمر کرد
نامش؟
جاوید

حوّل حالی الی حالنا