من و سایه ام

۱۳۸۹ اسفند ۹, دوشنبه

قسم به درخت آنگاه که بریده می شود
ریشه بیهوده در خاک پنهان نشده است

پناه می برم به گل از شر گلوله رانده شده

خواست با سنگ مرا بکُشد
قفسم شیشه ای بود، رها شدم

دلم پر کشید
صدای گلوله برخاست
سگهای شکاری دویدند

انسان با زخم نواخته می شود
انصاف نیست بنوازی و نخوانی

درد من این است که
درد تو را نمی فهمم

با احتیاط قدم بردارید
دل‌های شکسته زیادی روی زمین ریخته

قسم به آسمان پر ستاره
من ستاره ندارم

قسم به رود آنگاه که به دریا می ریزد
هیچ اشکی به هدر نمی رود

قسم به چشم آنگاه که تر می‌شود
دل برای بریده شدن آفریده نشده